OKRES REGRESU I STAGNACJI (XVII- XIX w.)

W 1604r. król Zygmunt III Waza nadał Janowi Zebrzydowskiemu miasto Szadek ze wsiami Brodnia i Łubień.

W 1618r. zatwierdził cech garncarski, a w 1623r. kuśnierski.

W 1624r. król wydał dekret zabraniający Żydom osiedlania się w Szadku i całej szadkowskiej jurysdykcji.

Kolejne pożary i epidemie przyczyniły się do zubożenia miasta. Szadek podupadł również wskutek działań wojennych. W 1621r. nagrodę za zasługi w wojnach: moskiewskiej, finlandzkiej i włoskiej, starostą został Mikołaj Wierzbowski. Pozostawał on w konflikcie z mieszczaństwem.

W 1629r. spłonął szpital-przytułek, a w 1630r. Szadek stracił część swej ludności w skutek pożarów i panującego głodu.

W 1653r. miasto dotknął wielki pożar, z którego ocalał jedynie kościół, szkoła i 20 stodół. Dlatego  też w 1654r. Jan Kazimierz wydał przywilej zwalniający miasto od wszelkich ciężarów.

W 1665r. w Szadku stacjonował obóz Marszałka Wielkiego Koronnego zbuntowanego przeciwko królowi. On także poczynił wielkie szkody.

W 1677r. miasto było miejscem zimowego stacjonowania chorągwi cześnika koronnego Opalińskiego.

Wiek XVII był dla Szadku okresem upadku i pustoszenia miasta.

W 1704r. przeprowadzono w Szadku konfiskaty, a w 1713r. spustoszenia dokonały wojska szwedzkie.

W 1734r. odbył się w Szadku  wielki zjazd szlachty, zwołany uniwersałem króla wygnańca- Stanisława Leszczyńskiego. Zawiązano konfederację sieradzką przeciwko Augustowi III, po upadku której miasto zostało splądrowane przez zwycięskich żołnierzy.

W drugiej połowie XVIII w. Szadek powoli się odbudowywał. Jednakże ośrodki rzemieślnicze nie powróciły do swej świetności. Ludzie zaczęli trudnić się rolnictwem.

W 1791r. Szadek został zaliczony w poczet miast wolnych, a rok później został przeznaczony na miasto rezydencjonalne Komisji Cywilno  Wojskowej województwa sieradzkiego.

W 1793r. wraz z drugim rozbiorem Polski, Szadek znalazł się w zaborze pruskim, a powiat szadkowski został przypisany do Departamentu Kameralnego Kaliskiego.

W latach 1807 - 1815 miasto należało do Księstwa Warszawskiego, a po Kongresie Wiedeńskim do Królestwa Polskiego.

W 1816r. powiat szadkowski wraz z powiatem sieradzkim tworzył obwód sieradzki wchodzący w skład województwa kaliskiego.

W 1822r. wydano zgodę na osiedlenie się w Szadku Żydów.

Miasto zaczęło się rozbudowywać.

W 1831r. mieszkańców Szadku dotknęła epidemia cholery. W tymże roku zorganizowano również ochotniczy oddział strzelców pieszych. W 1833r. w lasach janowickich partyzanci stoczyli przegrana walkę z wojskami rosyjskimi.

Od 1837r. miasto znalazło się w guberni kaliskiej zaboru rosyjskiego.

W 1847r. powstała w Szadku czytelni książek polskich (wkrótce zamknięta przez władze), a w 1853r. Izabela Sosnowska otworzyła prywatną elementarną szkołę żeńską.

Wystąpienia antyrządowe w 1861r. stały się początkiem dla sformowania się silnego oddziału powstańczego w lasach rossoszyckich w styczniu 1863r. Udział szadkowian w powstaniu dokumentuje pomnik poległych powstańców znajdujący się na miejscowym cmentarzu.

W wyniku reorganizacji administracji terytorialnej w 1867r. zlikwidowano powiat szadkowski, przyłączając jego część północną do powiatu sieradzkiego, a pozostałą do powiatu łaskiego. Szadek utracił prawa miejskie.

W 1890r. inwentarz Szadku przedstawiał się następująco:

- 2 kościoły rzymsko- katolickie, jeden ewangelicki, bóżnica, przytułek na 10 osób, szkoła początkowa, sąd gminny, Urząd Gminy z kasą pożyczkowo- wkładową, poczta, gorzelnia parowa, olejarnia, browar, apteka, doktor, hotel, handel win, 9 szynków, kramy, 280 domów (w tym 21 murowanych)

- 2682 mieszkańców.

W latach 1905 - 1907 w okresie nasilenia ruchów rewolucyjnych w Szadku dochodziło do starć z wojskiem i żandarmerią.

W czasie I wojny światowej doszło w pobliżu Szadku do zaciętych potyczek miedzy wojskami niemiecko-austriackimi a rosyjskimi ( listopad 1914r.).