OKRES NIEPODLEGŁOŚCI I OKUPACJI NIEMIECKIEJ (1918- 1945)

Szadek ponownie odzyskał prawa miejskie w 1919r. po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Szadkowianie także brali czynny udział w walce o niepodległość co upamiętnia obelisk ufundowany przez miejscową ludność obelisk w pobliżu cmentarza przy drodze do Zduńskiej Woli.

Pierwsze wybory do Rady Miejskiej Szadku odbyły się  4 maja 1919r.

Rozwijał się przemysł młynarski. Przy ulicy Widawskiej nad rzeką funkcjonował browar miejski. Od 1927r. działała spółdzielnia mleczarska. Powstało kółko rolnicze.

W latach trzydziestych wybudowano linię kolejową Śląsk (Herby)  Gdynia.

W Szadku funkcjonowała szkoła powszechna, biblioteka, klub mieszczański i łaźnia publiczna.

Po wybuchu II wojny światowej Szadek został zajęty przez Niemców 6 września 1939r. Dekretem Hitlera z 8 października 1939r. miasto wraz z całym powiatem sieradzkim wcielono do Rzeszy. Zaczęto przeprowadzać aresztowania. Ludność Szadkowską wysiedlano, a następował napływ ludności niemieckiej.

W 1940r. przy ulicy Wilanowskiej utworzono getto gdzie przebywała ludność żydowska, którą w sierpniu 1942r. wywieziono do obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem.

W maju 1940r. przeprowadzono aresztowania wśród inteligencji polskiej, działaczy społecznych i politycznych miasta, wysłano ich do Dachau i innych obozów koncentracyjnych. Kolejne aresztowania przeprowadzono 1942r. wśród przedwojennych oficerów i podoficerów polskich.

W okresie okupacji wielu mieszkańców miasta brało czynny udział w ruchu oporu.

21 stycznia 1945r. do Szadku wkroczyły wojska radzieckie.

W okresie II wojny światowej miasto poniosło duże straty ludnościowe. Liczba mieszkańców spadła z 3150 do 2191 osób.