NAZWA I HERB SZADKU

Po raz pierwszy w źródłach Szadek pojawił się już w 1295 roku mimo iż jego korzenie  sięgają okresu panowania Władysława Hermana. Jego nazwę pisano pierwotnie po łacińsku Schadek. W 14 wieku nazwa ta uległa kilkakrotnie niewielkim zmianom. I tak na dokumentach z 1295 roku i 1362 roku czytamy, że był to Schadek, w 1375 roku Schadko, a w 1398 roku Szadkow. Na dokumencie z 1520 roku był to znów Szadek. Nazwa ta w spolszczonej nazwie przetrwała do dziś. Dwie odmienne formy pisowni związane są prawdopodobnie z błędami popełnionymi przez wystawiającego dokument. Dwaj najwybitniejsi etymolodzy miast S. Rospond i K. Rymut zgodnie podają , że nazwa  Szadek związana jest etymologicznie z wyrazem szady, czyli szary, siwy, popielaty. Świadczyłoby to o tym, że miasto założono w mało ciekawej okolicy, być może wśród pól. Niewykluczone jednak, iż w średniowieczu funkcjonowało, niezachowane w swej pierwotnej formie imię Schadko, podobnie jak np. Mieszko czy Zbyszko. Byłby zatem Szadek miastem założonym przez jednego z polskich rycerzy. Jednakże do tej pory teza ta nie znalazła potwierdzenia w źródłach. Najstarszy opis herbu Szadkowskiego pochodzi z monografii miasta, napisanej przez posła kaliskiego A. J. Parczewskiego.

Obecnie miasto używa herbu zatwierdzonego uchwałą nr. III./21/90/  Rady Gminy i Miasta Szadku z dnia 18 lipca 1990 roku. Wygląda on następująco :

Mury cegielne są koloru czerwonego. Wieńczą je blanki, podobnie jak tego samego koloru ceglane wieże. Każda z wież ma po jednym otworze okiennym w kształcie pięciokąta. Korony składają się z czterech liści każda, wśród których po dwa liście stanowią głębię obrazu. Środkowa wieża jest nieco wyższa od pozostałych. Żółte wrota podtrzymują po dwa zawiasy. W bramie umieszczono rycerza w zbroi z okresu późnego  średniowiecza. Jakkolwiek wygląd murów czy wieża można uznać za ich unowocześnioną wersję, tak stojący w bramie rycerz jest całkowitym wymysłem Szadkowskich radnych i nie posiada odbicia w źródłach.

Źródło opracowania strony:
"Na Sieradzkich Szlakach 3/1995"